Crown of Midnight

Munið þið eftir Throne of Glass sem ég skrifaði um hér? Nei, auðvitað ekki. En ég var sem sagt að lesa bók nr. 2 í þessari seríu um launmorðingjann Celaenu Sardothien sem heitir Crown of Midnight.

Eins og kom fram í pistli mínum um Throne of Glass þá eru þessar bækur skrifaðar fyrir young adult. Stundum elska ég að lesa bækur sem geta ekki talist neitt annað en algjört léttmeti - eða jafnvel heilafrí. Crown of Midnight og Throne of Glass eru ekki alveg þannig en næstum því.

Mér fannst Crown of Midnight skemmtileg bók - eiginlega skemmtilegri en Throne of Glass. Aðalpersónan, Celaena Sardothien, er ekki alveg jafn naív og hún var í fyrstu bókinni og ég kunni betur að meta hana sem persónu. Celaena er nú orðin sérstakur launmorðingi konungsins í Aderlan - sem er erfitt fyrir hana því hún hatar konunginn af öllu hjarta. Við fáum að vita meira um baksögu hennar en áður og samband hennar við Chaol (sem er Captain of the Guards) þróast áfram. Persóna krónprinsins, Dorian, fær einnig að þróast og hann fær að vera meira en myndarlegur prins í uppreisn gegn föður sínum - sem er það eina sem hann var í Throne of Glass. 

Sagan var ágætlega spennandi (ég las hana a.m.k. í einum rykk) og góð sem fantasía. Það verður auðvitað að hafa í huga að bókin er "skrifuð fyrir" unglinga og hún er ekkert sérlega flókin eða djúp. Ég var í þannig stuði þegar ég var að lesa hana að mér fannst það kostur en ekki galli.

Ég mæli líka með Novellunum eða smásögunum um Celaenu sem gerast áður en Throne of Glass byrjar. Þær heita The Assassin and the Pirate Lord, The Assassin and the Desert, The Assassin and the Underworld og The Assassin and the Empire og fást á Amazon gegn vægu gjaldi.

Heimili fröken Peregrine fyrir sérkennileg börn

Ég fékk aðra bók lánaða hjá yngri systur minni um daginn. Bókin heitir Heimili fröken Peregrine fyrir sérkennileg börn og er jafn skringileg og nafnið ber með sér.

Sagan fjallar um Jakob sem er ósköp venjulegur bandarískur strákur. Reyndar er móðurfjölskyldan hans mjög rík og föðurafi hans mjög skrýtinn. Þessi skrýtni afi hefur í gegnum tíðina sagt Jakob ótal sögur af skrýtnum börnum sem dvöldu með honum á barnaheimili í Wales, á tímum seinni heimsstyrjaldarinnar. Sögurnar eru bæði fallegar en líka óhugnalegar þar sem ógeðsleg skrímsli koma við sögu. Á meðan Jakob er yngri trúir hann afa sínum en eftir því sem tíminn líður, og Jakob eldist, þá á hann erfiðara með að trúa. Þegar afi Jakobs deyr, á furðulegan máta, verður hann fyrir hálfgerðu áfalli. Til að vinna úr því áfalli ákveður að hann að heimsækja barnaheimilið, sem er á eyju í Wales, og reyna að leita sannleikann uppi. Þegar hann kemur á eyjuna hins vegar er ekkert barnaheimili til staðar. Jakob áttar sig þó fljótlega á að það er ekki allt sem sýnist...

Sagan hefur notið mikillar hylli erlendis. Höfundurinn, Ransom Riggs, ætlaði upphaflega að taka saman gamlar ljósmyndir í ljósmyndabók. Ljósmyndasöfnun hans varð hins vegar til þess að þessi furðulega saga varð til. Ljósmyndirnar sem hann fann, bæði óhugnalegar, sorglegar og skrýtnar, prýða bókina og eru fléttaðar inn í söguna. 

Þessi bók er ágæt. Hún er stundum "creepy", stundum spennandi en líka stundum hálf væmin. Oft fannst mér söguþráðurinn bera þess merki að höfundurinn var hálfpartinn að elta myndirnar. Hann var að láta söguna passa við þær. Þetta er sama tilfinning og ég fæ þegar ég horfi á Mamma Mia - það er of mikið gert í því að skrifa ABBA lögin inn í söguþráðinn. Ef ég á að bera Heimili fröken Peregrine fyrir sérkennileg börn saman við aðrar "young adult" bækur sem ég hef lesið undanfarið, þá fannst mér Hringurinn, sem ég skrifaði um hér, t.d. mun betur skrifuð og meira spennandi.

Ég verð að taka fram að íslenska þýðingin er ekki nógu góð. Það er of mikið um fljótfærnisvillur og skrýtna málfræði.

Beautiful Creatures

Um daginn ég las ég bókina Beautiful Creatures. Bókin er sú fyrsta af fjórum um Lenu, sem er norn (eða reyndar "caster" eins og þau kalla það) og Ethan, sem er venjulegur strákur, a.m.k. svona við fyrstu sýn. Þau búa í smábænum Gatlin í suðurríkjum Bandaríkjanna (að mig minnir í Suður-Karólínu).

Sagan er sögð frá sjónarhorni Ethan. Þegar sagan hefst er hann orðinn frekar þreyttur á smábæjarlífinu. Hann hefur nýlega misst móður sína og er enn að vinna úr sorginni. Faðir hans tók andláti hennar vægast sagt mjög illa og hefur lokað sig af frá umheiminum - sem auðveldar Ethan heldur ekki lífið. Ethan gerir sitt besta til að falla inn í smábæjarlífið, þó að hann sé ekki hrifinn af því, og spilar körfubolta með vinsælustu strákunum í skólanum og felur áhuga sinn á bókum og umfangsmikinn lestur sem honum fylgir.

Allt breytist í lífi Ethan þegar Lena flytur í bæinn og byrjar í sama skóla og hann. Lena, sem hefur búið víða, þykir mjög skrýtin og ekki bætir úr skák að hún býr heima hjá frænda sínum sem er talinn mesti furðufugl bæjarins. Þrátt fyrir mikla andstöðu frá samfélaginu tekur Ethan upp vinskap við Lenu og þau ná mjög vel saman. Hann verður þó fljótt var við að ýmislegt skringilegt gerist í kringum hana. Áður en Ethan veit af hefst svo mjög furðuleg atburðarrás og lífinu sem hann þekkir er kollvarpað. Allt í einu eru leyndarmál, nornir, álög og jafnvel yfirnáttúruleg bókasöfn (!) eðlilegur partur af lífi hans.

Mér fannst sagan ágæt. Nokkuð spennandi og vel uppbyggð. Samband Lenu og Ethan er stundum frekar væmið en það er kannski ekki annað hægt - þetta er jú unglinga (young adult) ástarsaga. Endirinn er svo alls ekki of fyrirsjáanlegur. Það sem mér finnst verst við bókina er að hún sé hluti af fjórleik. Ég held að hún hefði alveg staðið fyrir sínu ein og stök - hún hefði kannski þurft að vera aðeins lengri en það hefði gengið upp. Mér finnst allar sögur sem ég les núna var hluti af þríleik eða fjórleik og er orðin þreytt á því. 

Ástæðan fyrir því að mér datt í hug að lesa þessa bók er  sú að ég sá sýnishorn úr samnefndri mynd sem búið er að gera eftir bókinni. Ég held að það eigi að byrja sýna myndina hér á landi um næstu helgi. Ég er að velta fyrir mér að sjá myndina líka - jafnvel bara til að geta pirrað mig á útfærslunni og ónauðsynlegum breytingum á söguþræðinum!

Hringurinn

Ég fékk bókina Hringinn lánaða hjá systur minni um daginn. Höfundar Hringsins eru tveir og eru sænskir, þau Strandberg og Elfgren. Bókin var þýdd á íslensku fyrir þessi jól og ég held að hún sé sú fyrsta í þríleik (mér finnst að ég hafi heyrt eða lesið það einhvers staðar). Markhópur sögunnar er sennilega young adult (frekar en beinlínis unglingar) en ég setti það ekki fyrir mig - sem betur fer. 

Sagan fjallar um sex stúlkur. Þær eiga fátt sameiginlegt annað en að búa í sama smábænum í Svíþjóð og ganga í sama menntaskólann. Í upphafi sögunnar finnst einn nemandi í menntaskólanum átinn inn á salerni í skólanum. Það lítur út fyrir að hann hafi framið sjálfsmorð. Í kjölfar þess komast stúlkurnar mjög óvænt  að því að þær eru tengdar á ákveðinn  - yfirnáttúrulegan - hátt og jafnframt að samnemandi þeirra framdi alls ekkert sjálfsmorð. Stúlkurnar þurfa svo að taka höndum saman og berjast gegn óþekktu illu afli.

Mér fannst sagan mjög spennandi og vel uppbyggð. Bókin er 509 bls. en ég var samt enga stund að tæta hana í mig.

Það er eitt sérstaklega sem mér fannst mjög áhugavert við uppbyggingu sögunnar. Höfundarnir ákveða að láta fjórar af stúlkunum sex vera sögumenn til skiptis (ef ég man rétt). Tvær stúlknanna eru aldrei sögumenn. Maður fær sjónarmið þeirra því aldrei beint í æð. Þetta verður bæði til þess að maður verður tortrygginn gagnvart þeim tveim og jafnframt forvitinn um skoðanir þeirra og tilveru almennt.

Ég verð líka að taka fram að mér finnst þýðandi bókarinnar hafa unnið gott verk. Ég var sérstaklega ánægð með notkun orðsins "beturvitri" sem ég man ekki eftir að hafa séð áður á prenti en er sérlega skemmtilegt. Ég var ekki jafn ánægð með notkun orðsins "tónhlaða" (ipod eða mp3-spilari). Finnst það óþjált og auk þess man ég ekki til þess að hafa heyrt nokkurn mann nota það orð. Beturvitri verður fyrr í hvers manns tali en tónhlaða.

Góð bók sem ég mæli með fyrir alla sem fíla smá ævintýri og yfirnáttúruleg fyrirbæri.

Throne of Glass

Eftir að hafa lesið A Discovery of Witches var ég vel stemmd fyrir fleiri ævintýri. Ég sótti mér því aðra slíka sögu í Kindle, sem heitir Throne of Glass, og hellti mér í lesturinn. 

Throne of Glass kom út núna í sumar. Hún fjallar um hina ungu Celaena Sardothien sem er 18 ára vel þjálfaður leigumorðingi í konungsríkinu Adarlan - sem er í einhverjum allt öðrum heimi en okkar. Þegar sagan byrjar er Celaena fangelsuð. Hún hafði verið gripin ári fyrr við sín vafasöm störf og sett í þrælabúðir. Hún er svo heimsótt af krónprinsinum í Adarlan sem býður henni annað tækifæri - tækifæri á frelsi. Celaena ákveður að grípa það tækifæri en frelsið er ákveðnum skilyrðum háð. Sagan fylgir svo baráttu Celaenu í glerkastalanum í höfuðborginni Rifthold og félagslífi hennar við hirðina. Fljótlega byrjar samband krónprinsins og Celaenu að þróast í átt að einhverju meira en það ætti að vera - en það eru fleiri um hituna. Samkvæmt upplýsingum frá höfundi bókarinnar er söguþráðurinn lauslega byggður á sögunni um Öskubusku. Að hennar sögn kviknaði hugmyndin að sögunni  þegar hún  ímyndaði sér hvað hefði gerst ef Öskubuska hefði farið á ballið til að drepa prinsinn í staðinn fyrir að dansa og verða ástfangin.

Aðalpersónan Celaena fannst mér ekki alltaf nógu sannfærandi. Mér fannst hún full ungæðingsleg og hrokafull miðað við stöðu hennar og fyrri störf, eða ekki nógu þroskuð, og ég lét það stundum fara í taugarnar á mér. Markhópur bókarinnar er reyndar Young Adult og kannski er ég, sem er kominn hátt í þrítugsaldurinn, einfaldlega of gömul fyrir hana. Ég held (og vona) samt að það sé ekki málið. Throne of Glass er reyndar fyrsta skáldsaga Sarah J. Maas og það gæti haft eitthvað að segja. Af endi bókarinnar að dæma er augljóst að Maas ætlar að skrifa bókaseríu um Celaenu. Á heimasíðu Maas fann ég upplýsingar um að hún væri þegar búin að skrifa þrjár fyrstu bækurnar og að hún ætlaði að þetta yrði löng sería. Ég vona því að Maas  eigi eftir að þróa og betrumbæta persónu Celaenu meira. Sagan er fljótlesin og hálfgert léttmeti en hún lofar samt góðu. Ég er a.m.k. forvitin að vita hvernig líf Celaenu þróast. Í bókinni byrjar reyndar klassískur ástarþríhyrningur að myndast. Mér finnast svona ástarþríhyrningar oft hvimleiðir - þeir geta leitt til þess að eilífar vangaveltur um það með hverjum aðalpersónan endar verða aðalatriði sögunnar. Maas tókst að gera ástarþríhyrningin að aukaatriði í þessari fyrstu bók.

Svo að það komi fram þá er Maas búin að gefa út fjórar smásögur, eða Novellur, sem eru bara til í rafbókarformi. Þær sögur gerast áður en Throne of Glass byrjar og segja okkur forsöguna, frá þjálfun Celaenu, fyrstu ástinni og frá því að hún var fangelsuð. Sögurnar eru mjög fljótlesnar og ég er strax búin að lesa fyrstu tvær, The Assassin and the Pirate Lord og The Assassin and the Desert. Þar sem ég er ótrúlega forvitin býst ég fastlega við að lesa líka hinar tvær (The Assassin and the Underworld (sem ég finn því miður ekki á Amazon) og The Assassin and the Empire). Oft finnst mér óþægilegt að byrja á svona bókaseríum - fyrir mig er þetta skuldbindandi. Ég  er svo óforbetranlega forvitin að ég verð að vita hvernig sagan endar og finnst ég þannig bundin við að lesa allar bækurnar. Þetta er ein af ástæðunum fyrir því að ég var mjög treg til að byrja á Game of Thrones á sínum tíma - ég vissi að það stefndi í langt  og erfitt samband. Ég hef það sama á tilfinningunni núna og finnst mjög óþægilegt að vita ekki hversu margar bækurnar um Celaenu verða og hvenær næsta bók kemur út.

Svona bækur eins og Throne of Glass eru mitt guilty pleasure. Eitthvað segir mér að ég eigi að vera lesa eitthvað menningarlegra en ég reyni eftir bestu getu að hunsa það. Það að lesa snýst ekki bara um menntun, fræðslu o.s.frv. - lestur er líka afþreying. Maður má nú stundum gera eitthvað bara af því að það er skemmtilegt.

Viðbót 23.08.2012: Á bloggsíðu Maas fann ég upplýsingar um að næsta bók komi sennilega út haustið 2013. Jafnframt um að hún væri með samning um útgáfu þriggja bóka eins og er en hún hafi alltaf áætlað að bækurnar yrðu sex talsins.