Jólabókaflóðið

Jæja. Ég er búin að lesa sex bækur frá jólum og hef því miður ekki verið nægilega dugleg að punkta hjá mér hvað mér fannst um þær. Obbosí. Vegna þess ætla ég að leyfa mér að skrifa einn pistil og fjalla aðeins stuttlega um þær allar.

Fiskarnir hafa enga fætur eftir Jón Kalman Stefánsson: Ég er mikill aðdáandi Jóns Kalmans og hann olli mér ekki vonbrigðum með þessari bók. Fiskarnir hafa enga fætur er fjölskyldusaga. Hún gerist á þremur plönum; fyrir tíð aðalpersónunnar Ara, í fortíð Ara og í nútíð Ara. Mér fannst sérstaklega skemmtileg sagan sem gerist fyrir tíð Ara sem er saga afa hans og ömmu á Norðfirði. Fortíð Ara er einnig áhugaverð. Hann ólst upp í Keflavík og sambúð Keflvíkinga og hersins er mjög stormasöm - og þar með áhugaverð. 

Það kom mér á óvart hvað Fiskarnir hafa enga fætur er mikil kvennasaga. Konur eru oft fókus sögunnar og höfundur leggur mikið á sig til að koma þeirra sögum (og misrétti) á framfæri. Þetta er með feminískari bókum sem ég hef lesið þar sem höfundurinn er karlkyns. Textinn er fallegur og svo er Jón Kalman oft fyndinn. Endirinn er þannig að það hlýtur að koma framhald.

Skuggasund eftir Arnald Indriðason: Skuggasund er klassísk Arnaldarsaga. Ef þið eruð yfirleitt hrifin af Arnaldi þá finnst ykkur þetta góð bók. Ég er samt ekki sammála því að þetta sé besta bók Arnaldar - mitt uppáhald er ennþá Grafarþögn. Í Skuggasundi er Arnaldur með nýjar aðalpersónur (engan Erlend) og tvö sögusvið; Reykjavík á stríðsárunum og samtímann. Aðalpersónurnar gripu mig ekki sérstaklega en Arnaldur dregur upp góða mynd af Reykjavík fyrri tíma. 

Krákustelpan og Hungureldur eftir Erik Axl Sund: Þessar bækur eru fyrsta og önnur bókin í þríleiknum um Victoriu Bergman. Virkilega góðir krimmar. Ég myndi segja að söguþráðurinn sé frekar óhefðbundinn m.v. glæpasögu en hann á samt eitthvað skylt við Millennium þríleik Stieg Larsson. Það kemur ekki að sök að mínu mati. Þessar bækur héldu mér alveg og ég get ekki beðið eftir næstu bók. Eins og er þá get ég ekki ímyndað mér hvernig þetta endar. 

Höfundarnir eru tveir (Jerker Eriksson og Håkan Axlander Sundquisten) en hafa tekið sér þetta sameiginlega höfundanafn. Mér finnst þeir alveg vera með þetta - alltaf þegar að ég held að ég sé búin að fatta plottið þá koma þeir með eitthvað nýtt sem kemur mér á óvart. 

The Rehearsal eftir Eleanor Catton: Þessi bók, sem er verðlaunuð í bak og fyrir, fannst mér frekar skrýtin. Ekki endilega leiðinleg en skrýtin. Ég er ennþá að velta fyrir mér um hvað hún var. Þegar ég var búin að lesa endirinn varð ég hálf rugluð. Mér fannst bókin ekki vera búin. Það er vika síðan ég kláraði hana og ég hugsa enn til hennar af og til. Um hvað var hún? 

Arabella eftir Georgette Heyer: Ef ykkur langar að lesa eitthvað sem svipar mjög til Pride and Prejudice þá er Arabella málið fyrir ykkur... England árið 1817, tvær heillandi aðalpersónur (fátæk ung, skemmtileg stúlka og ríkur myndarlegur maður), misskilningur í samskiptum og góður endir. Austen fannst þetta gott plott og það fannst Georgette Heyer líka - bara 130 árum seinna en Austen. Ekkert mjög frumleg...

Þetta er ein af bókunum sem Goodreads ráðlagði mér að lesa, með hliðsjón af því hvað ég hef lesið áður, og ég sé svo sem ekkert eftir því að hafa farið eftir þeim ágætu ráðleggingum. Arabella er ágætis afþreying. Bókin er sennilega aðeins auðveldari aflestrar fyrir þá sem eru að byrja að lesa svona bækur en bækurnar eftir Austen sjálfa þar sem hún er skrifuð aðeins seinna.

Jane Austen II

Ég veit að ég er búin að skrifa um Austen og skáldsögurnar hennar sex, sjá hér, en ég verð að bæta við það. Ég ákvað, í ljósi ómældrar aðdáunar minnar, að lesa allt annað sem ég gæti fundið eftir Austen (eða um Austen) og keypti í þeim tilgangi þrjár rafbækur; Love and Friendship, Lady Susan og Memoir of Jane Austen. Síðastnefnda bókin er ekki skrifuð af Austen, heldur af frænda hennar, um hennar líf og persónu. Ástæðan fyrir því að ég tók hana með er sú að í lýsingunni á Amazon kom fram að bréf eftir Austen væru birt í bókinni.

Love and Friendship (upphaflega skrifað Love and Freindship) er safn af stuttum sögum, og reyndar einni ókláraðri skáldsögu, sem Austen skrifaði þegar hún var ung. Safnið var tekið saman  og birt eftir andlát Austen. Ég las einhvers staðar að nánasta fjölskylda Austen hefði ekki viljað birta þessar sögur, sennilega vegna þess að þær þóttu of léttvægar, en sem betur voru þær gefnar út síðar. Sögurnar eru mjög léttar og skemmtilegar. Austen virðist fyrst og fremst hafa skrifað þær til að skemmta fjölskyldunni og eru margar þeirra tileinkaðar einhverjum sérstökum. Sögurnar eru sumar farsakenndar og bera jafnvel keim af sápuóperum. Margar eru skrifaðar í bréfaformi, þar sem aðalpersónurnar senda bréf sín á milli og segja frá lífi sínu. Mér fannst gaman að lesa sögurnar. Húmor Austen er allsráðandi  - sem dæmi má nefna að Austen skrifar mjög svo óhefðbundna útgáfu af sögu Englands þar sem hún gerir m.a. grín af stíl sagnfræðinga og tilraunum þeirra til að vera hlutlausir. Titill sögunnar er: "The History of England from the reign of Henry the 4^th to the death of Charles the 1^st. By a partial, prejudiced, & ignorant Historian." Sagan var í upphaflegu útgáfunni myndskreytt af systur Austen, Cassandra, sem hún var nánust af systkinum sínum, t.d. með myndinni hér fyrir ofan. Mér finnst augljóst að með þessum stuttu sögum er Austen að leggja drög að öðrum sögum sínum - maður kannast vel við sum karaktereinkenni og hún notar persónunöfn sem koma fyrir í skáldsögum hennar, t.d. Willoughby, og vísar í götur og staði sem maður þekkir. Ég mæli með þessu sagnasafni fyrir aðra aðdáendur Austen. Flestum öðrum finnst sennilega kjánalegt að eyða tíma í að lesa það.

 

Lady Susan er stutt skáldsaga - samt ekki smásaga. Hún er aldrei talin með hinum sex skáldsögum Austen, sennilega vegna þess hversu stutt hún er. Sagan er skrifuð í bréfaformi. Þar sem bréfaritarar eru nokkrir fær maður oft fleiri en eina lýsingum á atvikum - sem er áhugavert þar sem persónurnar hafa sjaldnast sömu skoðanir á þeim. Aðalpersónan er hin eigingjarna, stjórnsama og daðurgjarna Lady Susan - sem er vægast sagt mjög óforskömmuð. Hún er svo óforskömmuð reyndar að það kom mér á óvart. Ég hélt að prúðir Englendingar þessa tíma viðurkenndu ekki að svona persónur væru til. Söguþráðurinn snýst allur í kringum Lady Susan, hún býr til allskonar drama sem hinar persónurnar hneykslast á, eða hrífast af, og tala um sín á milli. Sagan er ekkert sérstakt bókmenntalegt afrek en ég held að hún sé ágætis upphafspunktur fyrir þá sem vilja lesa bækur Austen en hafa ekki treyst sér í það. Hún er mjög auðveld aflestrar.

Memoir of Jane Austen er ekkert svakalega skemmtileg og ég hef, af þeim sökum, ekki lokið við hana enn sem komið er. Stíll höfundarins er frekar þurr og hann á það til að skrifa langar lýsingar á staðarháttum og fjarskyldum ættingjum Austen sem segja ekki neitt um hennar persónu og líf. Í bókinni eru birt nokkur bréf Austen (reyndar stundum bara útdrættir sem maður græðir ekki mikið á) sem er forvitnilegt að lesa. Efni sumra bréfanna er ósköp hversdagslegt en maður sér þó að Austen hefur eitthvað sótt í eigið líf við skrif bóka sinna. Maður sér líka að hún gefur þeim persónum sínum, sem henni líkar vel við, oft eitthvað af eigin karakter (ég held t.d. að hún gefi Elizabeth Bennet og Emmu sérstaklega mikið af sjálfri sér). Ég nenni ekki að skrifa meira um þessa bók og ég mæli ekki með henni nema fyrir hörðustu aðdáendur.

Það eru svo til a.m.k. tvær "sögur" í viðbót eftir Austen sem eru fáanlegar á Amazon. Það eru tvær ókláraðar skáldsögur sem heita The Watsons og Sanditon. Ég lagði ekki í að lesa þær að svo komnu. Það er eitthvað svo svekkjandi og dapurlegt við það að byrja á bók sem maður fær ekki að vita hvernig endar (tala nú ekki um ef bókin er góð). Margir höfundar  hafa spreytt sig á að ljúka við þessar sögur en ég hef  því miður ekki mikla trú á þeim. Kannski síðar.

P.S. Rafbækurnar þrjár kosta allar 0 kr. á Amazon.

P.S.2. Mig langar að vekja athygli lesenda á að Emma, í íslenskri þýðingu, er meðal bóka í jólabókaflóðinu svokallaða þetta árið. 

Viðbót 22.11.2012: Ég hef nú lokið við Memoir of Jane Austen en hef ekki miklu við ofangreint að bæta. Ágætis kafli var um ritstörf Austen sem slík og afstöðu hennar til þeirra og í lok bókar var birtur lokakafli Persuasion, sem Austen tók út og breytti á síðustu stundu, sem og útdráttur af því sem hún var búin að skrifa af Sanditon.

Elizabeth Gaskell

Í pistlinum sem ég skrifaði um Jane Austen í ágúst sl. minntist ég aðeins á rithöfundinn Elizabeth Gaskell. Elizabeth var uppi á svipuðum tíma og Austen (reyndar aðeins seinna, eða frá 1810 til 1865) og skrifaði skáldsögur sem að sumu leyti svipa til sagna Austen. Höfundarnir tveir eru oft bornir saman.

Það sem sögur Gaskell og Austen eiga sameiginlegt er að þær fjalla fyrst og fremst um konur og þeirra líf. Báðir höfundar sköpuðu mjög kraftmikla kvenkaraktera. Ég myndi þó ekki segja að stíll þeirra sé mjög líkur. Gaskell er þekkt fyrir að skrifa samfélagsádeilur og eru fátækt og aðstæður fólks, sem minna mega sín, oft áberandi í sögum hennar. Sögur Austen hins vegar eru yfirleitt í léttari tón. Ég vil taka fram að ég er alls ekki að segja að það séu engar ádeilur í bókum Austen og að sögur hennar séu með einhverju móti léttvægar. Austen var t.d. að mörgu leyti á undan sinni samtíð hvað kvenréttindi varðar, sbr. umfjöllun hennar um erfðarétt í P&P sem og óbein gagnrýni hennar á hvað konur á hennar tíma voru hjálparlausar án eiginmanns. Þá má nefna að ein bók Austen, Northanger Abbey, er augljóslega satíra um hinar svokölluðu gotnesku skáldsögur sem voru mjög vinsælar á tíma Austen (en eru það ekki lengur af einhverjum ástæðum..) Svo að það komi fram, þá kemst Gaskell ekki með tærnar þar sem Austen var með hælana hvað húmor varðar.

Gaskell skrifaði sex skáldsögur í fullri lengd líkt og Austen. Þær eru eftirfarandi, í útgáfuröð:

1. Mary Barton.
2. Cranford.
3. Ruth.
4. North and South.
5. Sylvia's Lovers.
6. Wives and Daughters.

Ég hef lesið þrjár þekktustu bækur Gaskell, þ.e. Cranford, North and South og Wives and Daughters. Af þeim þremur fannst mér Cranford best. Cranford er ekki hefðbundin skáldsaga hvað formið varðar (og þykir raunar nokkuð ólík hinum sögum Gaskell hvað varðar stíl einnig) þar sem hún samanstendur af nokkrum stuttum sögum eða þáttum. Þessir sögur gerast allar í sama bænum og sömu aðalpersónur eru þungamiðjan í þeim öllum. Annað óvenjulegt við bókina er að hún er sögð frá sjónarhorni sögumanns sem er ekki ein aðalpersónanna. Raunar fær maður ekki að vita hver sögumaðurinn er fyrr en nokkuð er liðið á bókina. Þrátt fyrir að hafa lesið bókina, og líkað hún vel, á ég fremur erfitt með að segja frá söguþræði hennar. Það eina sem ég get sagt er að sagan fjallar um nokkrar konur, enda fáir menn búsettir í Cranford, og þeirra hversdagslíf. Ég myndi ekki segja að bókin væri spennandi en það er eitthvað mjög ánægjulegt við að lesa hana.

North and South er mun átakameiri en Cranford. Hún fjallar um hina kraftmiklu og siðprúðu Margaret Hale sem, vegna fjölskylduaðstæðna, neyðist til að flytja frá heimili sínu, í sveitinni í Suður-Englandi, til alvöru iðnaðarbæjar í Norður-Englandi. Þar þarf Margaret að takast á við lífið með öðrum hætti en í suðrinu - líf sem er ekki alveg jafn einfalt og hún hélt. Margaret kynnist bæði verkamönnum í verksmiðjunum í bænum sem og eigendum verksmiðjanna, þ.á.m. hinum groddalega en samt svo elskulega John Thornton. Fátækt, barátta verkamanna og stéttaskipting er mjög áberandi í sögunni þó að meginumfjöllunarefnið séu ástir og líf Margaret. Ég verð að segja að mér fannst sérstaklega skemmtilegt að lesa um hvað hinir ensku eru fordómafullir og líta niður á alla þá sem starfa við iðnað (e. those in trade) jafnvel þó að viðkomandi sé moldríkur verksmiðjueigandi. Stéttaskipting, eins fáránleg og hún er, er áhugavert umfjöllunarefni. Það sem truflaði mig við söguna er mikil trúarleg umfjöllun. Ég nenni almennt ekki að lesa um slíkt. Að lokum, mjög margar persónur í sögunni deyja.

Wives and Daughters þykir almennt besta bók Gaskell - meistaraverkið hennar jafnvel. Sagan fjallar um líf Molly Gibson, með mikilli áherslu á  sambönd hennar við aðra; föður sinn, vini, mögulegt eiginmannsefni, stjúpmóður og stjúpsystur. Líf Molly var nánast fullkomið þar til faðir hennar giftist konu (sem hann gerir nb. bara til þess að Molly fái almennilegt uppeldi) sem er ekki jafn frábær og flestir halda við fyrstu sýn. Molly er voða góð stúlka en það sem gerir hana áhugaverða er hvernig hún tekur á vandamálum og leysir, bæði sín og annarra. Sagan er ágæt, reyndar frekar löng, en helsti galli hennar er að hún er ókláruð. Gaskell dó áður en skriftum lauk. Ég vissi það ekki fyrr en í sögulok og verð að segja að ég varð frekar vonsvikin. Það liggur þó fyrir hvernig Gaskell ætlaði sögunni að enda og upplýsingar um það koma fram í lok bókar.

Fleiri bækur eftir Gaskell hef ég ekki lesið en ég vonast til að hafa færi á að lesa fleiri fljótlega. Ég hugsa að ég myndi þá lesa þær í útgáfuröð; Mary Barton fyrst, svo Ruth og loks Sylvia's Lovers. Ég las hinar þrjár í öfugri útgáfuröð og sé eftir því núna. Það er áhugavert að fylgjast með því hvernig rithöfundar þróa og betrumbæta stíl sinn eftir því sem líður á.

Ég vil að lokum geta þess að BBC hefur gert þætti eftir bókum Gaskell, a.m.k. Cranford, North and South og Wives and Daughters. Ég hef horft á tvær síðarnefndu þáttaseríurnar og fannst þær mjög góðar - báðar betri en bækurnar að ákveðnu leyti. Í North and South sleppur maður að mestu við helgislepjuna og maður fær almennilegan endi á Wives and Daughters.

Jane Austen

Jane Austen er ein af mínum uppáhalds rithöfundum. Það eru ekki nema ca. tvö ár síðan ég hafði mig í að byrja lesa Austen. Ég hafði vissulega horft á myndir eftir einhverjum bókum hennar og haft gaman af en hélt alltaf að það væri of erfitt fyrir mig að lesa bækur Austen, einkum í ljósi þess að þær eru skrifaðar 18. aldar ensku (þær eru reyndar líka skrifaðar snemma á 19. öld). Aðeins ein bóka Austen hefur verið þýdd á íslensku eftir því sem ég best veit, þ.e. Pride & Prejudice (eða Hroki og hleypidómar). Ég ætla ekki að segja að mér hafi þótt auðvelt að lesa fyrstu bókina eftir Austen sem ég las (sem var auðvitað Pride & Prejudice) þar sem málið er oft skrýtið og uppskrúfað. Ég hafði það samt af án mikillar fyrirhafnar og það varð svo auðveldara að skilja Austen með hverri bókinni. Ég þurfti bara aðeins að venjast henni. Það hjálpaði einnig mikið að þekkja meginsöguþráðinn fyrir eins og var raunin með mig og Pride & Prejudice (hver þekkir annars ekki þann söguþráð?)

Austen skrifaði því miður aðeins sex skáldsögur en það liggja einnig eftir hana einhverjar smásögur, ljóð, bréf og fleira. Ég hef aðeins lesið skáldsögurnar sex sem eru (í réttri útgáfutímaröð) Sense & Sensibility, Pride & Prejudice, Mansfield Park, Emma, Northanger Abbey og Persuasion. Þó að umgjörðin sé alltaf svipuð, þ.e. ensk sveit á 18. öld (eða í byrjun 19. aldar) með viðkomu í London eða Bath, og að söguefnið sé alltaf það sama, sambönd ungra kvenna við unga menn (og reyndar stundum eldri menn), finnast mér bækur Austen mjög fjölbreyttar. Annað sem mér finnst skemmtilegt við bækur Austen er hversu margir karakterar hennar gætu átt heima í nútíma samfélagi. Ég ætla skrifa aðeins um allar bækurnar hér á eftir - byrja á þeirri verstu að mínu mati og enda á þeirri bestu.

6. Mansfield Park: Mér finnst Mansfield Park vera versta bók Austen af þeirri einföldu ástæðu að aðalpersónurnar tvær, Fanny og Edmund, og eru svo ótrúlega óspennandi og leiðinlegar - virkilega góðar, guðræknar og fullkomnar persónur í alla staði miðað við standarda þessa tíma - og þ.a.l. ekki áhugaverðar. Edmund er reyndar aðeins breyskari en Fanny en þó ekki svo að nokkru varði. Aukapersónurnar og systkinin Henry og Mary Crawford eru miklu skemmtilegri persónur að mínu mati en þau eru líka "vondu kallarnir" í sögunni. Það er ekki oft sem ég upplifi að vera svekkt þegar vondu kallarnir tapa (eins og gerist auðvitað í Mansfield Park) en það gerðist sem sagt þegar ég las bókina og þ.a.l. var fátt sem gladdi mig við lesturinn. Bókin er líka í lengri kantinum en þrátt fyrir það virðist Austen ekki hafa pláss til að skrifa endinn almennilega - sem mér finnst miður. Óbilandi áhugi minn á Austen veldur því þó að ég hef ekki gefið bókina upp á bátinn og mun sennilega gefa henni annað tækifæri.

5. Emma: Emma er eina bók Austen sem ég varð stundum þreytt á og þurfti að leggja frá mér. Aðrar las ég í einum rykk. Emma er aðeins erfiðari en hinar aflestrar að mínu mati - kannski helst vegna þess að það gerist lítið og söguþráðurinn felst að stóru leyti í samræðum persónanna. Aðalpersónan, Emma, er þó mun meira spennandi en Fanny í Mansfield Park. Hún er afskiptasöm, gerir mistök og heldur að hún sé ofboðslega klár sem hún er alls ekki. Pabbi Emmu, sem ég man nú ekki hvað heitir í svipinn, er líka að mörgu leyti skemmtileg persóna og virkar stundum eins og hálfgert comic relief. Margar aðrar skemmtilegar persónur eru í bókinni, Harriet hin kjánalega vinkonu Emmu og hinn heillandi Frank Churchill, en mér fannst söguþráðurinn samt stirður á köflum. Það hjálpar ekki til að sá sem Emma endar með, Mr. Knightley, er ekki alveg nógu spennandi þó að hann sé ágætis kall.

4. Northanger Abbey: Northanger Abbey er sennilega kjánalegasta bók Austen - en hún hefur sennilega ætlað að svo yrði. Ég hafði gaman af bókinni þrátt fyrir öll kjánalegheitin. Catherine, aðalpersóna bókarinnar, er mjög ung og (surprise) hálfgerður kjáni. Hún og "besta" vinkona hennar eru mjög uppteknar af einhverskonar horror-rómönsum sem þær lesa í sífellu og lifa sig inn í - með ekki svo góðum afleiðingum. "Karlhetja" bókarinnar, Henry Tilney, er svo skemmtilega kaldhæðinn og gerir óspart grín af Catherine. Ég er mikil áhugamanneskja um kaldhæðni og þ.a.l. fílaði ég Mr. Tilney í botn. Mér fannst reyndar stundum ótrúverðugt að Mr. Tilney gæti virkilega verið hrifinn af Catherine en þetta virkaði allt saman í lok bókar. Mér finnst Northanger Abbey léttasta bók Austen.

3. Sense & Sensibility: Sense & Sensibility er sennilega næst þekktust af bókum Austen á eftir Pride & Prejudice. Aðalpersónurnar eru Dashwood systurnar Elinor og Marianne. Stjúpbróðir þeirra fer mjög illa með þær fjárhagslega eftir andlát föður þeirra og þær systur eru sennilega þær af aðalpersónum Austen sem búa við hvað verst kjör (fyrir utan Fanny kannski). Systurnar eru áhugaverðar og skemmtilegar persónur að mínu mati. Þær búa við sama vandamál (ástarsorg) en leysa það á mjög ólíkan hátt - enda eru þær mjög ólíkar að eðlisfari. Helsti galli bókarinnar að mínu mati er hvað "karlhetjurnar" eru óspennandi. Það er aðallega þess vegna sem bókin nær bara 3. sæti hjá mér. Mest fer í taugarnar á mér að Edward berjist ekki meira fyrir Elinor og láti Lucy Steele kúga sig - hann gerir ekkert af viti fyrr en Lucy er alveg búin að sleppa af honum hendinni. Austen hefur sennilega þótt það sýna hvað hann væri mikill heiðursmaður en mér finnst það sem sagt slappt. Góður söguþráður engu að síður og mikið um skemmtilegan misskilning.

2. Persuasion: Ég veit ekki hvað það er við Persuasion sem veldur því að mér finnist hún  eiga 2. sætið skilið. Karakterarnir eru svo sem ekkert betri en í öðrum bókum Austen en það er eitthvað við söguþráðinn sem höfðar til mín. Bókin er full af trega og eftirsjá aðalpersónunnar Anne Elliot sem sleit trúlofun sinni við hinn myndarlega Frederick Wentworth vegna fortalna frá föður sínum, systur og vinkonu. Þó að Anne sé engin Elizabeth Bennet verð ég alltaf svo spennt fyrir hennar hönd og vona innilega að hún nái aftur saman við Frederick (sem er auðvitað það sem gerist). Systur Anne og faðir eru mjög kjánalegar persónur, hégómlegar, eigingjarnar og jafnvel hálf illkvittnar á köflum. Alltaf gaman að lesa um, pirra sig á og hlægja af slíkum bjánum. Það fór stundum í taugarnar á mér hvað Anne er mikil push-over en ég erfi það ekki við hana - hún bætir sig þegar líður á bókina. Ein ástæðan fyrir því að ég kann svo vel við bókina gæti verið sú að hún kom mér á óvart þegar ég las hana fyrst enda vissi ég lítið um hana fyrir. Bókin er líka sú af bókum Austen sem hún skrifaði síðast (og var raunar gefin út að henni látinni) og kannski hefur það eitthvað að segja.

1. Pride & Prejudice: Það kemur kannski ekki á óvart að Pride & Prejudice vermi 1. sætið. P&P er þekktasta og jafnframt vinsælasta bók Austen og það er ekki að ástæðulausu - hún er einfaldlega best. Mér finnst allt skemmtilegt við þessa bók. Elizabeth Bennet er óumdeilanlega aðalpersóna eins og þær gerast bestar. Hún er hnyttin, kaldhæðin og fær um einstaklega skemmtileg tilsvör - en alls ekki fullkomin (sem gerir hana auðvitað fullkomna sem persónu). Svo er sennilega óþarft að nefna hvað Mr. Darcy er frábær jafnvel þó að hann sé hrokafullur, snobbaður og algjör leiðindagaur á köflum. Ég verð að játa að ég verð alltaf spennt þegar ég bíð eftir því að þau nái saman í lokin. Margar aukapersónur í bókinni eru einnig mjög skemmtilegar (og sumar skemmtilega kjánalegar) og er þá einkum hægt að nefna Mr. Bennet, Lydiu og Mary Bennet, Bingley systurnar, Mr. Collins, Lady Catherine de Bourgh o.fl. Bókin er full af gullkornum og húmor og er á topp fimm listanum yfir mínar uppáhalds bækur.

Aðdáun mín á bókum Austen leiddi svo til þess að ég fór að lesa aðrar bækur frá svipuðum tíma. Ég las eitthvað eftir Brontë systur, Jane Eyre og Wuthering Hights, en var ekki svo hrifin af þeim (ég reyndi líka við Villette en gafst upp á henni). Það er eitthvað horror stef í bókunum þeirra sem ég fíla ekki. Ég las svo eitthvað af bókum Elizabeth Gaskell, þ.e. Cranford, North & South og Wives & Daugthers. Ég kunni ágætlega við bækur Gaskell en mér fannst Cranford sennilega best af þeim. Þó að það gerist ekki mikið í þeirri bók var eitthvað við hana sem varð til þess að ég tætti hana í mig.  Ég skrifa kannski meira um Gaskell síðar.

Margir rithöfundar hafa reynt að skrifa framhald af bókum Austen. Ég er frekar skeptísk á slíkar framhaldsögur (er þetta ekki bara hálfgert fanfiction?) en lét mig hafa það að lesa eina, Death Comes to Pemberley eftir P.D. James, sem á að vera framhald af P&P. Ég hafði einhvers staðar heyrt að P.D. James skrifaði góða krimma og ákvað því að lesa þessa bók. Ég sé eftir því núna, söguþráðurinn var slappur og James dettur mjög oft í þá gryfju að endursegja söguþráðinn í P&P. Eftir þessa reynslu er ég því enn neikvæðari en áður gagnvart svona "framhaldssögum". Ég gef slíkum sögum kannski annað tækifæri síðar. 

Lokaniðurstaða þessa pistils er sem sagt sú að ég mæli með bókum Jane Austen (eins og mátti kannski einnig skilja af upphafsorðum hans).